Atlas ptaków

Akcja Atlasu ptaków rozgrywa się na planie absurdalnego telewizyjnego programu edukacyjnego dla dzieci. „Poznajemy tam Oną w towarzystwie amandy górskiej, ślepowrona zwyczajnego, mewy zwyczajnej i pingwina cesarskiego. Ona snuje opowieść o swoim życiu w pozornie beztroski sposób, ale wkrótce spomiędzy zabaw i piosenek zaczyna przezierać dziwna tajemnica" – opisuje swoją sztukę autorka, Aleksandra Zielińska. Głównym tematem Atlasu ptaków jest dla niej miłość rozpatrywana na różnych płaszczyznach, jako miłość do dziecka, rodzica, partnera, siebie samej i natury u progu galopującej katastrofy klimatycznej. „W warstwie fabularnej główną inspirację stanowił pewien współczesny problem, którego nie nazwę, żeby uniknąć spoilerów. Natomiast warstwa formalna narodziła się w mojej głowie dzięki serialowi Don't Hug Me I'm Scared” – dodaje Aleksandra Zielińska. „Opowiadamy historię kobiety, która razem z towarzyszącymi jej ptakami przechodzi przez swoje piekło. To opowieść o rodzicielstwie w obliczu katastrofy klimatycznej z perspektywy ludzko-ptasiej i o momentach, które mają wielkie konsekwencje” – mówi Barbara Bendyk, reżyserka spektaklu. W Atlasie ptaków przygląda się różnym obliczom opieki i zadaje pytanie, gdzie leży granica między opieką, a kontrolą i władzą.